From Bromo to Probolingo:

Aslinda ayni yolu geri yaptim ama bu sefer ozel soforle 50.000Rp yerine, 25.000Rp’ye halk otobusuyle… Bunu da pek tabi ki 3 lira daha tasarruf icin degil, halka karisip bir yerli gibi deneyimlemek icin yaptim.

Yol cok guzeldi, bir suru koyun icinden gectik. Binen koyluler paralarini bezlere sarmis, kat kat acip veriyorlardi. Yanima yapismaktan da hic biri cekinmedi. Karsilikli kikirdastik. Oyle keyifliydi ki, ucaktan pahali olsa da vermeye degerdi.


From Probolingo to Surabaya:

Gecen sefer 3,5 saat suren yol’u, bu sefer ekspres vip otobusu ile deniyim dedim. Zaman farki (40dk tasarruf) disinda hic bir farki yoktu halk otobusunden.

From Surabaya to Jakartha

and the Jakartha airport itself:

Ucak yolculugumun anlatacak bir tarafi yok. Ama Jakarta’da dustugum hal kesinlikle paylasmaya deger:

Sehre vardigimda saat 23.00’tu. Ertesi sabah Malezya’ya ucusum ise 9’da oldugundan, 6 saatim vardi bu ‘fena ve guvenli degil’ diye anlatilan baskentte. Geceyi havaalaninda gecireyim dedim ben de. Ne bileyim havaalaninin geceyarisi kapanacagini ve benimle birlikte yuzlerce insanin da kalacagini. Acik renkli tek insanin ben olmasi korkutmadi, belki de kalabaligin tek avantajiydi. Ustelik ne kadar zor olsa da, nispeten tenha bir yer bulabilmeyi becermis, oturmus, bu satirlari yaziyordum ki, 30 kisilik basi kapali bir kadin grubu oturdugum yere gelip yatmaya niyetlendi. 2 tanesi ayaklarini popomun altina da koyunca ‘tamam’ dedim ya, son nokta! Tamam hepimiz bir’iz de, nereye kadar.. Saat 04.00’de kapilar acilinca dayanamayip kivrildim 2 sandalye uzerine. ‘Attention attention’ diye ciglik cigliga bagiran megafon anonslari bir kenara, ayaklarimin uzerine oturan topluluk yuzunden yarim saat bile uyumayi beceremedim. Bu aksami her ne kadar istesem de unutamiyacagim sanirsam.